[ÜMİT-AK]

Allah adamlarından Şemseddîn-i İznîkî hazretleri bir sohbetinde; - Kardeşlerim duâ almaya bakın! buyurur. İnsan duâ alarak yakın olur Allaha.
Ve bir menkıbe anlatır.
Hâdise şöyle:
Evliyâ-yı kirâmdan Ubeydullah-ı Ahrâr hazretleri gençliğinde her görüştüğü kimseden duâ istemektedir.
Ama kim olursa olsun.
Bunu âdet etmiştir kendisine.
Bir gün buğday satın alır bir köylüden.
Parasını ödeyip ayrılır.
Ancak üç günlük yol gidince hatırlar birden.
- “Eyvâh!” der kendi kendine. “Ben o köylüden duâ istemedim. Belki de onun duâsındaydı benim saadetim”.
Üşenmez geri döner oradan.
O köye varıp çalar köylünün kapısını.
Köylü karşısında Onu görünce telâşlanır birden.
Ve sorar merakla:
- Hayrola arkadaş! Niye geldin? Yoksa çürük mü çıktı buğdaylar?
Mübarek sâkindir:
- Hayır hayır! Buğdayda mesele yok.
- Ee öyleyse?
- Bir şeyi unutmuşum da.
- Hayrola neyi unuttun?
- Duâ istemeyi.
Köylü pek anlamaz:
- Duâ mı? Ne duâsı anlıyamadım.
Mübarek îzah eder:
- Bak kardeşim. Ben görüştüğüm herkesten duâ isterim. Bu benim âdetimdir. Senden istemeyi unutmuşum.
Köylü şaşkındır. Tekrar sorar:
- Yâni sırf bunun için mi geri döndün?
- Evet bunun için.
- Hem de üç günlük yoldan?
- Evet.
- İyi de ben câhil bir köylüyüm. Benim edeceğim duadan ne olur ki?
- Olsun. Sen yine de duâ et. Kimin duası makbuldür Allah bilir.
Köylü açar ellerini ve;
- Yâ Rabbî! Aç bunun kalb gözünü! diye yalvarır.
Köylü Hak katında makbul bir kimse olmalı ki duâsı ânında kabul olur.
Ve Hâce Ubeydullah’ın açılır kalb gözü.

__________________