![]() |
#8 |
![]() Dilin âfetleri çok ve kendini bunlardan korumak zor olduğu için, elden geldiği kadar susmak en iyi çaredir. O hâlde insan, zaruret mikdarından fazla konuşmamalıdır. Dediler ki abdallar, yani yüksek derecedeki veliler, konuşması, yemesi ve uyuması zaruret mikdarında olan kimselerdir. Allah Teâlâ ve Tekaddes hazretleri buyurmuşdur: - “Doğru söylemek, hayırla buyurmak ve insanların arasını bulmak hariç konuşmada hayır yokdur.” (Nisa 114) Peygamberimiz sallallahu aleyhi ve sellem buyurdu: - “Karın, ferç ve dilini koruyan kimsenin her şeyi korunmuşdur” Ömer radıyallahü anh buyurdu ki: - Ebubekir’i gördüm, dilini parmağıyla tutmuş çekiyordu. - Ey Resûlullahın halifesi! bunu ne için yapıyorsun, deye sordum. - Bu beni ne işlere düşürmüşdür, dedi. Haberde geldi ki: Uhud harbi günü bir genç şehid oldu. Onu buldukları zaman açlıkdan karnına taş bağlamış olduğunu gördüler. Annesi yüzündeki toz ve toprakları silip; “Cennet sana mübarek olsun” dedi. |
|
![]() |
![]() |
Konuyu Toplam 1 Üye okuyor. (0 Kayıtlı üye ve 1 Misafir) | |
Seçenekler | |
Stil | |
|
|